01
Moje początki i pierwsze marzenia
Nazywam się Joanna Julia Chęcińska. Jestem Polką i Brytyjką jednocześnie, mam dwa paszporty i od lat mieszkam w różnych miejscach na świecie, choć to właśnie Londyn stał się moim głównym domem. Miałam też epizody życia we Francji i wiele miesięcy spędzonych w różnych zakątkach świata jako cyfrowa nomadka. Mówię w trzech językach i wciąż uczę się nowych rzeczy, bo czuję, że nauka to proces, który nigdy się nie kończy.
Droga, którą przeszłam, nie była prosta. Nic mi nie spadło z nieba. Każdy etap wymagał pracy, odwagi i podejmowania decyzji, które czasami były trudne, a czasami wręcz przerażające. Zdarzało się, że wybierałam kierunki, które później okazywały się nie dla mnie. Ale nauczyłam się, że to też jest okej.
Nie każda droga musi być tą docelową. Czasami trzeba spróbować, żeby wiedzieć, że warto pójść w inną stronę.
Dziś, patrząc wstecz, widzę, że studiowałam w trzech krajach i w trzech językach. Mam za sobą karierę w londyńskim City, prowadzenie własnej agencji social media, a teraz biznes online, który pozwala mi być niezależną i łączyć pracę z podróżami. Ale wiem, że to wciąż nie koniec. Widzę siebie w przyszłości jako historyczkę sztuki, może nawet z doktoratem na jednej z prestiżowych uczelni, jak Oxford, Cambridge czy Sorbona. Wyobrażam sobie, że kiedyś będę siedzieć nad badaniami o jakimś malarzu secesyjnym, zgłębiać wątki, które dla innych mogą wydawać się niszowe, ale dla mnie będą pasją.
Równocześnie coraz mocniej czuję, że chcę uczyć się też innego tempa życia – zwalniać, cieszyć się chwilą, grać na pianinie, gotować obiady dla znajomych, robić zimą szalik na drutach. To wszystko jest częścią tej samej ścieżki, którą nazywam życiem.
02
Kraków i politologia
Zanim jednak dotarłam do Londynu, zaczęłam studia w Krakowie, na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od zawsze chciałam tam studiować. To najstarsza uczelnia w Polsce, a jej historia i tradycja robiły na mnie ogromne wrażenie. Byłam humanistką, więc naturalne wydawało się, że to właśnie tam znajdę swoje miejsce.
Wybrałam politologię. Byłam bardzo młoda i przyznam, że trochę kierowałam się tym, że wielu moich znajomych z liceum też wybierało ten kierunek. Uchodził wtedy za ambitny i prestiżowy. Wydawało mi się, że da mi dobre perspektywy i otworzy wiele drzwi.
Sam kierunek okazał się nie do końca dopasowany do mnie, ale nie żałuję tego wyboru. Poznałam tam fantastycznych ludzi, z wieloma z nich mam kontakt do dzisiaj. Były to osoby bardzo inspirujące, ciekawe, otwarte. Uniwersytet Jagielloński dał mi coś więcej niż wiedzę – dał mi ludzi, relacje i pierwsze poczucie, że świat jest większy, niż się na początku wydaje.
03
Lund i otwarcie oczu na świat
Kolejny przełom przyszedł, gdy obejrzałam film „L’Auberge Espagnole” („Hiszpański Apartament”). Był pokazany na jednym ze spotkań studenckich w Krakowie. Film opowiadał historię studentów z wymiany w Barcelonie. Pamiętam, że siedząc wtedy w sali, pomyślałam: „Ja też chcę tego doświadczyć”. To był moment, w którym narodziło się marzenie o wymianie studenckiej.
Oczywiście samo marzenie nie wystarczyło. Żeby wyjechać, musiałam zapracować na ten plan. Przez kilka miesięcy pracowałam jako au pair we Francji. Opiekowałam się dziećmi, podszkoliłam francuski, podróżowałam po kraju i jednocześnie odkładałam pieniądze. Te oszczędności pomogły mi później sfinansować wyjazd w ramach programu Socrates.
W ten sposób trafiłam do Lund w Szwecji. To jeden z najstarszych uniwersytetów w tym kraju, a miasteczko studenckie wyglądało jak z bajki. To był jeden z najlepszych okresów mojego życia. Studiowałam literaturę i historię francuską, co samo w sobie było ogromnym wzbogaceniem intelektualnym, ale równie ważne były doświadczenia codzienne.
Mieszkałam w akademiku pełnym studentów z całego świata. Atmosfera była wyjątkowa – wspólne gotowanie, rozmowy do późna w nocy, spontaniczne imprezy i podróże. Nie było dnia, w którym bym się nie bawiła i nie uczyła czegoś nowego.
To właśnie tam zrozumiałam, że świat jest ogromny i że możliwości zawodowe czy edukacyjne w Polsce nie są jedyną opcją. Rozmawiając z ludźmi z Kanady, Stanów Zjednoczonych czy krajów Europy Zachodniej, zrozumiałam, że moje perspektywy w Polsce są ograniczone. Oni mieli przed sobą ciekawe i dobrze płatne kariery, dostęp do dynamicznych rynków pracy, a ja nie chciałam utknąć w Polsce w korporacji outsourcingowej, przekładając faktury czy wykonując nudną pracę.
Wtedy upewniłam się, że moim celem jest wyjazd do Londynu.
04
Londyn i pierwsza kariera
Następnym wielkim krokiem były studia w Londynie. To był dla mnie ekspresowy kurs dorastania. Studiując, jednocześnie pracowałam, bo musiałam się utrzymać i opłacić naukę. Nie miałam luksusu, by tylko studiować i cieszyć się studenckim życiem. To było wymagające, ale właśnie dzięki temu bardzo szybko dorosłam.
Nauczyłam się samodzielności, zarządzania finansami, łączenia pracy z nauką i radzenia sobie pod presją. Poznałam mnóstwo ciekawych ludzi i przede wszystkim – zamieszkałam w Londynie. To doświadczenie nauczyło mnie, że nic nie przychodzi samo.
05
Kariera w londyńskim City
Po studiach zaczęłam pracę w londyńskim City. Trafiłam do międzynarodowych korporacji jako marketing manager, m.in. do Euromoney i Clarion. To był intensywny czas, w którym bardzo dużo się nauczyłam. Poznawałam mechanizmy globalnego biznesu, pracowałam nad dużymi projektami i zdobywałam doświadczenie, które wykorzystuję do dziś.
Ale z czasem zaczęłam czuć, że to nie jest moje miejsce. Korporacyjne życie miało swoje plusy – stabilność, bezpieczeństwo, prestiż – ale równocześnie oznaczało życie od wypłaty do wypłaty, od urlopu do urlopu. Nie wyobrażałam sobie, że tak miałaby wyglądać reszta mojego życia.
06
Zmiana ścieżki i świat inwestycji
Dlatego postanowiłam spróbować czegoś nowego. Przeniosłam się do branży inwestycyjnej i zostałam VP Investor Relations. Odpowiadałam za pozyskiwanie inwestorów instytucjonalnych dla funduszy hedgingowych i private equity.
To była odpowiedzialna praca, ale też bardzo ciekawa. W tym czasie zdobyłam Investment Management Certificate – kwalifikację dla osób zarządzających inwestycjami – i zostałam zarejestrowana w Financial Conduct Authority. Zaczęłam też własną przygodę z inwestowaniem. Wiedziałam, że moje pokolenie nie może liczyć na emerytury, więc muszę sama zadbać o swoją przyszłość. Zaczęłam interesować się inwestowaniem w nieruchomości, fundusze ETF i strategiami długoterminowymi.
Tamten czas wspominam dobrze. Chodziłam na konferencje i eventy, poznawałam naprawdę ciekawych ludzi z całego świata. Moje życie zawodowe i towarzyskie kwitło. Ale i tak wiedziałam, że to wciąż nie to, czego szukam.
07
Własna agencja i życie cyfrowej nomadki
Kolejnym etapem mojego życia i rozwoju zawodowego było założenie własnej agencji social media. To był pierwszy raz, kiedy naprawdę poczułam, że mogę żyć na własnych warunkach. Zrozumiałam, że życie nie musi wyglądać tradycyjnie: praca w biurze od poniedziałku do piątku, oczekiwanie na urlop i ciągłe dostosowywanie się do reguł narzuconych przez kogoś innego.
Bycie soloprzedsiębiorczynią od początku wiązało się z ogromną odpowiedzialnością. To ja musiałam decydować o wszystkim – od zdobywania klientów, przez strategie biznesowe, aż po codzienne działania operacyjne. Nie było gwarancji stałej pensji ani pewności, że następny miesiąc będzie tak samo udany jak poprzedni. Mogło to być stresujące, ale w moim przypadku plusy zdecydowanie przewyższały minusy. Wolność, którą zyskałam, była dla mnie bezcenna.
To był też czas, kiedy faktycznie spełniło się to przysłowiowe marzenie o pracy z laptopem na plaży. Mogłam wybierać miejsca, w których mieszkałam i pracowałam. Była Toskania ze swoim spokojem i winoroślami, była słoneczna Floryda z zupełnie innym tempem życia, była Warszawa, do której kilka razy wracałam. Ten styl życia dał mi coś, czego wcześniej mi brakowało – poczucie, że mogę w każdej chwili decydować o tym, gdzie chcę być.
Chcę też trochę odczarować temat biznesu online. Z zewnątrz może się wydawać, że przyszło mi to lekko i że wszystko działo się naturalnie. Ale prawda jest taka, że wtedy bardzo dużo się uczyłam, od wielu osób, głównie z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, które miały już doświadczenie w tej branży.
To nie jest coś, co przychodzi samo. Jeżeli ktoś nie ma pojęcia o biznesie online, musi się tego nauczyć krok po kroku – i ja też musiałam.
To właśnie wejście w etap bycia soloprzedsiębiorczynią było dla mnie pierwszym momentem, w którym naprawdę poczułam, że cała odpowiedzialność za moje życie spoczywa na mnie. To ode mnie zależało, ile się nauczę, jak poprawię swoje strategie, w jaki sposób będę iść do przodu. I choć bywało trudno, to była ogromna lekcja niezależności, która ukształtowała mnie na kolejne lata.
08
Forbes, nagrody i spotkania na żywo
Jednym z dużych osiągnięć na mojej drodze był artykuł w magazynie Forbes. To dla mnie wyjątkowe wyróżnienie, coś, co do dziś wywołuje uśmiech, kiedy o tym myślę. Moja mama do dzisiaj trzyma w domu dwa egzemplarze, „na wszelki wypadek”. Zawsze żartuję, że nawet jeśli kiedyś przestanę być przedsiębiorczynią, to fakt, że udało mi się znaleźć na łamach Forbesa, zostanie ze mną na zawsze. To coś, czego nikt mi nie odbierze.
Innym wyróżnieniem była nagroda „Sukces w Szpilkach”, którą otrzymałam na Ogólnopolskim Kongresie Przedsiębiorczości w Krakowie. Było to bardzo miłe i motywujące doświadczenie – moment, który dał mi poczucie, że moja praca i wysiłek są zauważane także na szerszej scenie.
Ogromną wartość dają mi też spotkania na żywo, które organizuję w formie mastermindów dla moich klientów. To coś więcej niż kursy online: okazja, żeby poznać się w realnym świecie, wymienić doświadczeniami i nawiązać relacje. Zawsze powtarzam, że jedną z największych wartości takich wydarzeń jest to, że uczestnicy mogą się ze sobą poznać. Wielu z nich wymienia się kontaktami, a niektórzy nawiązują realną współpracę biznesową. To niesamowite widzieć, jak moja społeczność staje się przestrzenią, w której rodzą się nowe projekty i pomysły.
Ostatni mastermind, który odbył się w maju 2025 roku, był poświęcony sztucznej inteligencji w biznesie online. Rozmawialiśmy o tym, jak wykorzystać AI do tworzenia i sprzedaży infoproduktów. Pokazałam własne przykłady, a uczestnicy dzielili się swoimi doświadczeniami.